Zakelijk denken in de zorg

vrijdag 01 september 2017
door: Gerda de Zwart, Trainer Vegro

Zakelijk denken in de zorg, dat klinkt als vloeken in de kerk. Zakelijk denken en ‘verkopen’ zijn bezigheden die aversie op kunnen roepen bij menigeen die in de zorg werkt. Toch krijg je als zorgmedewerker ongetwijfeld wel eens deze vragen voorgeschoteld:

  • “Moet mijn cliënt dat hulpmiddel zelf aanschaffen?”
  • “Hoe duur is dat?”
  • “Wordt het vergoed?”
  • “Nee? Laat dan maar gaan.”

Dit zijn veelgehoorde vragen tijdens mijn trainingen fysieke Belasting voor thuiszorgmedewerkers, bijvoorbeeld na de demonstratie van een hulpmiddel om steunkousen aan te trekken, zonder noemenswaardige fysieke belasting. Enthousiasme slaat plots om in teleurstelling, soms afschuw. “Dan maar pijn in mijn nek, schouders, polsen en vingers. Alles beter dan mijn cliënt op kosten te jagen!”, aldus de thuiszorgmedewerker.

De portemonnee van de zorgvrager
Waar komt dit gedrag vandaan? En hoe buig je dit om? Blijkbaar kennen zorgmedewerkers de prioriteiten op uitgavengebied van de cliënt. Het overnemen van de zelfzorg is doorgedrongen tot de portemonnee van de zorgvrager. Als trainer (en verpleegkundige) begrijp ik wel waar die reactie vandaan komt. De doorsnee zorgmedewerker heeft het vak gekozen omdat zij graag met mensen wil werken en graag (ver)zorgt. Deels op basis van de wensen van de cliënt, maar ook deels vanuit onze eigen referentiekaders en aannames: Wat ik zelf fijn zou vinden, vindt de cliënt vast ook fijn. Liefst nét iets meer.

Iedereen blij
De cliënt liet het zich gebeuren. Het voelde fijn om alles aan een expert over te laten. En voor de zorgmedewerker voelde het fijn om de cliënt zo veel mogelijk uit handen te nemen. Cliënt blij, medewerker blij. Alleen de tijden zijn veranderd. De zorg is zakelijker geworden. De eigen bijdragen in de zorg nemen toe en gaan alleen nog maar toenemen. Maar moet dat ten koste gaan van de zorgmedewerker? De zorgzwaarte neemt toe en belastbaarheid van de medewerkers neemt af, simpelweg alleen al door de gemiddelde leeftijd van de zorgmedewerker. Beroepsrisico? Of keuze?

Een zakelijke relatie
Zorgmedewerkers kunnen een voorbeeld nemen aan andere beroepsgroepen die harde leveringsvoorwaarden stellen. Er is immers sprake van een zakelijke relatie: De zorgvrager betaalt (al of niet vergoed door een verzekeraar of gemeente) en de zorgverlener levert de dienst (in loondienst of als zelfstandige). Koper versus verkoper.

Weerstand
Wat is dan het probleem? Omdat vroeger “alles” gratis was, moeten beide partijen wennen aan het feit dat voor een aantal diensten of producten betaald moet worden. Het verzakelijken vanuit de zorgmedewerker druist vaak in tegen de intrinsiek factoren waarom we voor het beroep hebben gekozen. We willen het de cliënt naar de zin maken, en vragen naar iets wat bij de cliënt weerstand oproept: een eigen bijdrage. Dat is eng. We voelen ons persoonlijk verantwoordelijk voor zijn weerstand. Daarnaast projecteren zorgmedewerkers onbewust ook vaak hun eigen weerstand op de cliënt en zegt: “Ik vind het ook stom dat u daarvoor moet betalen.” Hoe kun je het wel aanpakken? In mijn volgende artikel lees je daar meer over.

Kies een webwinkel

Intramuraal Groothandel